وبلاگ شادروان مسعود ساعی

مرد را دردی اگر باشد خوش است / درد بی دردی علاجش آتش است

---

بعضی مواقع انسان دردی دارد در درون خویش که او را در انزوا چنان بر خود میلرزاند و روحش را ذره ذره میخورد که هیچ عامل بازدارنده ای برای آن یافت نمیشود ، اما گاهی انسان دردش به نوعی گستاخی میکند و پایش را فراتر از گلیم خویش میبرد و در دردهای مردم هم سرک میکشد و غم آنها را هم به جان خویش میخرد و در آنها غوطه ور میشود .

اینبار میخواهم از مردی بنویسم که مرد بود و دردش فراتر از کالبدش .

مرد مردان ، کسی که تنهایی را به مجردترین حالت خویش به من شناساند ، کسی که برای بشریت الهام بخش خیر و نیکی بود ، گذشت و ایثار را انفاق میکرد ، با نگاه هایش اطرافیانش را تغذیه میکرد ، با حرفهایش دیگران را راهگشا و راه نما بود ، خیر مطلق بود ، انگار نیکی و مهربانی و خشم و غضب و لبخند و شوق و گذشت را خداوند فقط برای او آفریده بود .

شب که می آمد مساوات برقرار میشد ، شب همه چیز را برابر میکرد به بندگان آرامش عطا میکرد ، اما برای او شب هم کار ساز نبود ،

او مرد شب بود ، تنها می نشست و گریه میکرد ، چنان از حلقومش فریادی در پهنای سکوت خویش جاری میکرد که هیچ ستاره ای را یارای شنیدن دردهایش نبود .

او اعتقادش را روحش را دید و نگاه و بینش و فهم و درک عمیقش را به هیچ چیز نفروخت.

به هیچ کیسه ی زری آن را نبخشید و در برابر هیچ حرف زوری سر تسلیم فرود نیاورد.

جسمش را در راه آزادی و ایستادن بر سر ایمان خویش میبخشید.

او در جایی که هیچ چیز نبود ، هیچ چیز ، به جز جهل برخاست ، قد علم کرد و قرآن را همچون لوحی بلورین برای زندگی خویش و مردم سرلوحه قرار داد.

در جایی که آبادیی نبود ، هر چه بود بیابان بود و کویر و صحرا و تا چشم کار میکرد خشکی.رفاه و دارایی معنایی نداشت و شرافت او به دارایی و مال و قدرت وابسته نبود ، او شرافتش را همیشه در درون خویش به همراه داشت ، او ارزش و قدر و منزلت خویش را با خود به یدک میکشید و با هر عمل خود آنرا بر دیگران انفاق میکرد.

خیر مطلق بود ، آزاری نمیرساند ، کسی را با نگاهی ، حرفی یا عملی نمی رنجاند ، آنچه لازم بود و لزوم عمل بر آن صلاح بود عملی میکرد .

در طول زندگیش حرفهای بیشماری برای گفتن داشت ، اما حیف که گوشی برای شنیدن در کنارش نبود ، برای همین حرفهای نگفته اش به مراتب بیشتر از حرفهای به زبان آورده اش میباشد . آن حرفها ، حرفهای پاک و مطهر و بکر همچنان باقی مانده اند و دیگر کسی هم آن را بر زبان نیاورده ، کار خودش بود وبس ، حرفهایی که هرگز به گفتن آلوده نشدند تا بشر را هادی باشند.

حرفهایی خدایی ، قدسی و عظیم که کوهی را به لرزه در می آورند.

حرفهایی که از عمق وجود انسانی خدایی نشات میگیرند و پیک و پیغامی از طرف همان وجودی هستند که آن روح قدسی را در نهادش دمید.

حیف ، حیف که این سرمایه ی گشفت و زیبا و اهورا گونه ، همچنان در بسته مانده و کسی نیست که آنرا بر زبان آورد.

حرفهای مجرد ، یکتا ، جدا ، متفاوت که همانند زبانه های آتشی دهشتناک بر وجود یکایک مخلوقات عمل میکنند و هر حرف آن برای انفجار انقلابی عظیم و شگفت کافیست. هر یک از آنها ، منطق وجودی حال هر یک از مارا به گونه ای زیرسوال میبرند که جوابی برایشان یافت نمی شود.

این مرد همواره در جستجوی مخاطبش بود ، اما هر چه بیشتر میگشت ، کمتر می یاف ، کسی جز خدا ، او را درک نمیکرد . چرا که اگر مخاطب خویش را میافت و با او شروع به گفتن دردهای عظیم و اهورایی خویش میکرد ، اورا میشناختند ، رمز و سرّ وجودش بر همگان آشکار میشد .

اما کسی را توان و ظرفیت پذیرش آن همه درد نبود. به همین دلیل او هنوز هم ناشناخته هست ، علت و چگونگی خیلی از کارهایش گنگ و مجهول باقی مانده است.

نمیدانم چگونه آن دردها را بر صلیب وجدان درونی خود آرام میکرد ، نمیدانم طوفان غم های روزگار را چگونه و با چه وردی مهار میکرد.

با هر اذان او متولد میشد ، از نو ، برای صحبت با خالق خویش ، دو زانو بر درگاهش می نشست و خموش و لبریز از سخن ، فقط نگاه میکرد ، فقط نگاه میکرد ، به یکایک دردهای هم نوعان و بندگان خاقلش .

سوره ی گذشت میخواند و قنوت ایثار را بجا میآورد ، به رکوع خلوص که میرسید بر سجده ی خاک بودنش بیهوش میشد ، از حال میرفت و روحش به عالمی دیگر میرفت ، عالمی مملو از راحتی ، مملو از طلوع و پرتو نور آرامش الهی.

عشق را بهانه ی زیستن و خلوص را سرلوحه ی زیبایی و خیر خویش قرار داده بود و اینگونه او به مطلق نهایی رسیده بود ، ترسی برایش از مخلوق باقی نمانده بود ، تمامی وجود نسبی یک انسان برای او به مطلقیت گرایش پیدا کرده بود ، میدانست که باید چکار کند ، در چه موقع و برای چه .

گناه برایش خار بود ، خار و خفت وار ، چون درک میکرد ، میفهمید ، می دید ، حس میکرد ، لمس میکرد که خداوند نظاره گر او در هر حالیست ، گناه کردن برایش همچون رذالتی وحشتناک مینمود ، از همینرو آلوده شدن به آن برایش ناممکن بود.

او به کشف رسیده بود ، آنچه را باید یک انسان کامل در زندگیش یافت کند فهمیده بود و به درگاهش نازل شده بود ، از عمق فطرت تا سطح عملش تسلیم مطلق در برابر حقیقت مطلق بود و این سرّی بود از جمله اسرار پنهان کارهایش.

اما روزی ، روزی با تیغ اهورایی بی پیوندی و بی نیازی اورا روانه ی عالمی دیگر کردند.

آنگاه مجرد شد ، از اهورا هم فراتر رفت و با دو بال مقدس خویش به نور مطلق الهی رسید و از این عالم به در شد.

اینگونه بود که او پس از چندین سال تنهایی بار دیگر به بلندترین مقام رفیع شهود رسید و اینبار تنهایی را با روح قدسی خویش آمیخت و به حقیقت مطلق و آرامش قرب رسید.

بر قامت استوار اعتقادات خویش چهارمیخش کردند و او که استوانه حیات پاک و مطهرش بود صلیب آرامشش شد.

خداوند شاهد رسالت و گواه شهادتش بود و دید که به نامجویی و قدرت طلبی و مال اندوزی بر صلیب نرفت ، و خلق فهمیدند که به کامجویی وزیاده خواهی بر سر سفره ی عدل ننشسته است. همگی مخلوقات دانستند که امانت قدسی خدا و ودیعه پاک عشق خداوندی را زورگویان جاهل نمیتوانند به تاراج برند.

یادگار رسالت و نبوت را هیچ کس نمیتواند نابود کند.

عدل زبان او بود و او عدل مطلق بود ، عدالت با او عجین بود و شاید تنها رفیق و مونس تنهاییش همین عدل بی همتایش بود ، و تنها کسش خدا بود ، کس بی کسان و در بالین هدایت او از چشمه ایمان و علم الهی سیراب شد .

راه ، دین و هدفش حقیقت بود و خیر و زیبایی بهانه ، کار و علت زیستنش .

ممکن است جسمش از این عالم رفته باشد.

ولی او زنده هست ، او اینجاست ، در میان یکایک ما ، او یار تن و مونس روح تمامی تنهایان است ،او در هر نگاه ، در هر لبخند و اشک تنهایان و غریبان نزول پیدا میکند و مونس و یار تنهایی غریبشان میشود ، پابه پای آنها میگرید و شانه به شانه ی آنها لبخند میزند.

کافیست از خود بی خود شوی ، آنگاه روحش را لمس میکنی !

به یاد مولایم علی !

عید علی بر شما مبارک

 

نوشته شده توسط سینا ساعی در جمعه 13 آذر1388 ساعت 17:51 موضوع زمانی که قلبم قلم بر دست برای معشوقش نقشی می نگارد | لینک ثابت

دیدی که غم عشق دگر باره چه کرد / چو بشد دلبرو با یار وفادار چه کرد

آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخت / آه از آن مست که با مردم هوشیار چه کرد

اشک من رنگ شفق یافت ز بی مهری یار /طالع بی شفقت بین که در این کار چه کرد

برقی از منزل لیلی به درخشید سحر / وه که با خرمن مجنون دل افگار چه کرد

ساقیا جام می ام ده که نگارنده ی غیب / نیست معلوم که در پرده اسرار چه کرد

آه که پر نقش زد آن دایره ی مینایی / کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

فکر عشق آتش غم در دل او زدو سوخت / یار دیرینه ببینید که با یار چه کرد

---

قسمت چهارم

آرام و بی صدا کتاب اعمال را ورق میزدم ، به نتیجه هر عمل دقت و اندکی مکث میکردم ، راستش گناهان زیادی بود که باید رویشان تامل میکردم اولین آنها بی توجهی به این جمله بود!

انا لله و انا الیه راجعون

من نمیدانم چرا این جمله را فقط در مساجد وقتی کسی میمیرد میشنویم ، اولین بار برای من سر مزار برادرم بود ، جایی که نوجوان بودم اما ، متولد شدم ، از نو ! با چشمانی جدید !

جالب است که خدا گفته ما از اوییم و از آن او و به سوی او هم بر میگردیم یعنی دلیل اصلی ما رسیدن به اوست !

اما بعضی ها چقدر زود در بازی روزگار گم میشوند ، حافظ بیچاره فالشان را خوب گرفت :

تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست

راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش

توکل به چی ؟ توکل به کی ؟ برای چه ؟ چگونه ؟ اینها ممکن است برای هر کسی دغدغه شود ، خب وقتی خالقی برای مخلوقش هدف را مشخص میکند ، راه رسیدن به آن را هم پیش پایش میگذارد ، البته اکمل آنها را ، و دیگر ما انسانها هستیم که خود با توجه به روحیه ی کمال پسند یا راحت پسند خود یا کاملترین آنرا انتخاب میکنیم و تمام مشقت های دنیایی آن را به جان میخریم و یا با دید کوته خود به نفع خودمان تغییرش میدهیم و خودمان و روزگار را میپیچانیم و عشق و حال !

البته برونش حال هست و درونش همه قال !

بر خلاف حقیقت یافتگان که درونشان همه حال هست و برونشان همه لال !

سالیان سال گذشته

از آن زمانی که محمدی بود که برای خویش و آینده اش جامعه ی آرمانگرا بسازد و مجرمان را مجازات و مومنان را پاداش دهد .

مسلمانان را به کعبه فرا خواند و از بتها دور کند ، به شهادت دعوت کند و از دلبستگی برهاند .

آمد و انواع آزمایشات را طبق دستور الهی روی این بنی بشر اعمال کرد و در مقابلش انواع سختی ها و رنجها را هم به تن خرید .

آمد و در میان آن همه عرب جاهل ، رنگ نوین آزادی معنوی و راستی را نشان داد در مقابلش آمدند و لشگرکشی کردند و اعلام جنگ کردند ، برای بعد از خودش علی را علم کرد و علی حسین را و حسین و حسین  ...

حسین هم خودش را علم کرد .

خودش را بر صلیب آزادی آویخت ، جانش را داد ، جسمش را بخشید در مقابل چه چیز؟

در قبال اعتقادش ، در مقابل آزادی معنوی ، در مقابل تقلید کورکورانه ، در مقابل تمامی مجهولات و اعتقادات خرافاتی ، اما ، اما حیف که این انسان در مقابل هر عامل هدایت کننده ای تیغ بر میکشد و برای نابودیش یک لحظه آرام نمیگیرد.

در زمان ما هم همینگونه هست !

خوب نگاه کنید ، هر کسی را گناهیست به دوش ، دلبستگیی هست آزار دهنده و افکاری هست پوچ و به مجرد آنکه عاملی بخواهد آنرا از ما صلب کند آن عامل را بر صلیب ناکجا آباد اعتقادات خویش چهار میخ میکنیم!

داشتم در مورد هفت گناه کبیره میگفتم .

بعد از خواندن و فکر کردن در تاریخ بشری و گناهانشان و عواقبشان و فرزندانشان و باز عواقبشان !

دیدم بهترین راه برای جلوگیری از گناه ، نه گفتن است!

نه گفتن به تمامی آن چیزهایی که انجامشان برای انسان پشیمانی می آورد!

الیته این دوا مخصوص کسانیست که به عاقبت عمل خویش آگاهی جسته اند.

آری ، نه گفتن ، که چقدر سخت است ، آری واقعا سخت است.

اگر مومنی و به غیب ایمان داری ، پس نه بگو !

در برابر تمایلاتت ، آنگاه نا خواسته شهید میشوی ، شهود بر تو نازل میشود ، و تمامی حقایق گذشت از نفس بر چشمانت فرود می آیند.

آنگاه احساس راحتی میکنی ، چرا ؟

چون دیگر به عملی که به روحت آسیب بزند جواب مثبت نداده ای که در قبال آن مسئولیت داشته باشی !

بعد از نه گفتن حال نوبت اجابت است ،

اجابت تمامی آن چیزهایی که به روح قدسیت آرامش میدهند ، آرامشی که همان انا الیه راجعون با خود همراه دارد ، آرامشی که جسمت را ساکن ، چشمانت را گیرا ، زبانت را شیوا ، دلت را زلال و روحت را سبک میکند.

خیلی ها دنبال بهانه هستند ، خیلی ها دنبال الگو ، خیلی ها آزادی جسم ، خیلی ها آزادی فکر ، خیلی ها آزادی زبان و خیلی ها هم دنبال خیلی ها و وقتی هدفی که دنبال آن هستی از تمام این خیلی هامتفاوت باشد آنوقت خودش می آید به سراغت .

وقتی که به سراغت آمد سلام مرا به او برسان !

ادامه دارد ...

 

نوشته شده توسط سینا ساعی در یکشنبه 1 آذر1388 ساعت 20:46 موضوع زمانی که قلبم قلم بر دست برای معشوقش نقشی می نگارد | لینک ثابت

سالها پرسیدم از خود کیستم؟ / آتشم، شورم، شرارم،چیستم؟

دیدمش امروز، دانستم کنون / او بجز من ، من بجز او نیستم!

ذَلِكَ تَأْوِيلُ مَا لَمْ تَسْطِع عَّلَيْهِ صَبْرًا (کهف/۸۲/)

اين است تفسير و باطن كارهايي كه تو نتوانستي بر آنها صبر كني

---

قسمت سوم

برای خودش دوئلی بود بی نظیر و جریمه اش برای فرد بازنده قدم زدن تا ابدیت بود ، در این بازیی که وجودی ماورایی پیش پایم انداخته بود روح سرگشته من شکست دردناکی خورده بود و راهی جز تحیر و تعجب پیش خود نمیدید و چون بیشتر اتفاقات نتیجه ی خود را به شکلی متفاوت نمایان میکنند این بار روح من بهت خود را با وادار کردن پاهایم به قدم زدن میبلعید .

چه روزی بود آن روز ، الان که به یادش میفتم ، هنوزم پاهایم آماس میشوند ، طوری که لرزشی عظیم را در ساختمان اندام پاهایم احساس میکنم. انگار در آن لحظه جاده در حال بلعیدم قدمهایم بود ، انگار سیاهی از دل زمین به بیرون آمده بود و رودی وحشتناک را در زیر قدمهایم جاری کرده بود ، انگار ...!

آرامش جارو زدن یک رفتگر جارو بدست ، مبتلا شدن برگ درختان به بیماری زردی ، غریدن آسمان کبیر ، وزش نسیم ملایم صبحگاهی و ضربان نا منظم قلب من هیچکدامشان مرا در شکستی که خورده بودم آرام نمی کردند و من همچنان قدم میزدم ، و من همچنان به فکر این بودم که چگونه آدمی چنین تغییری را در خود راه میدهد و من چقدر ساده و محدود و بیچاره بودم که حتی مشابه خود را نتوانستم چنان که باید بیابم و حفظ کنم .

یاد حرف جبران افتاده بودم : سایه ات را فقط وقتی میبینی که پشت به آفتاب بایستی و من درست پشت به آفتاب محبت آمیز خداوند قدم میزدم ، سرما و سوز ناگهانی خاصی را در درون و برونم حس کردم ، چشم هایم را آگاهانه تر گشودم ، دیدم که نفسم هایم همچو ابری تاریک در جلوی دهانم ناپدید میشوند ، برگها با  ساقه های خود قهرشان گرفته بود و از شدت حزن زرد شده بودند ، آری پاییز بود ، ... پاییز .

صدای دندانهایم باعث میشد که هر چه بیشتر بر گامهایی که بر میداشتم تمرکز کنم

کجا ؟

صدایی بود از پشت سرم که انگار مرا مورد خطاب قرار داده بود.

برگشتم که پشت سرم را نگاه کنم ، اما چیزی ندیدم.

اندکی صبر کردم و وقتی که خواستم برگردم و به راهم ادامه دهم ...

او بود

آری او خودش بود...

باز هم او بود !

همان وجودی که هفت شهر عشق را پیش پاهای سست شده ام گذاشته بود!

همان وجودی که مرا با خویش آشنا کرد ، همان وجودی که ...

وجودی که خود من بودم ،

او سایه ی من بود

سایه ی من

به او خیره شدم ، دهان را گشودم اما حرفی نزدم ، دوباره بستمش و حرفم را بلعیدم و به دامن ابتذال آلوده اش نکردم ، حسی اهورایی مرا فراگرفته بود ، تمام سرمایه ی وجود ماورایی من یک سایه بود که همیشه با من بود ،

وجودی که همچون شراره ای در حین غفلت مرا نهیب میزد ، نهیب هایی که هر یک انفجار و طغیانی را به بند میشکند.او پاره ی بودن وجود خدایی من بود که بر صلیب وجدان من آرام گرفته بود و دمادم مرا از درون با حقیقت برون آشنا میکرد.

او خضر من و من موسی او بودم .

در همه حال کنارم بود و به آن توجهی نمیکردم.

براستی هر کسی را سایه ایست که اورا همراهی میکند ، اما بیشتر ما از آن غافلیم ، آن را نمیبینم ، حسش نمیکنیم و نسبت به آن بی اعتناییم .

سایه ای خدایی که هدیه ی خالق یکتا به ماست، بشارت دهنده ی تمامی خوبیها ، منجی تمام سختیها ، آن وجودی که از لحظه ای که پا به این دنیا میگذاریم همراه ما رشد میکند و با توجه به اعمال ما شکل میگیرد.

گروهی پاکی را سرلوحه ی خویش قرار میدهند و گروهی خوش گذرانی را .

آزادی در انتخاب ما همواره بوده و خواهد بود. راه های بیشماری هست که میتوان پیمود ، گروهی بی اعتنا راه خویش را میروند و اندکی هم درنگ نمیکنند ، اما گروهی ، گروهی برای انتخاب راه خود حرفهای زیادی برای نگفتن دارند.

حرف من با آنهاست ، با آنهایی که همواره در حال جستجو هستند ، در جستجوی حسی ماورایی در درون خویش ،

این چنین بود که من سایه ی خویش را یافتم ، همواره از آن روز به بعد ، متوجهش بودم ، حواسم به او بود و او هم با این حس من خو گرفته بود.

اویی که در همه حال مرا به یاد خلوص جاری در زیبایی و خیر می انداخت و وجود ماورایی مرا هر چه بیشتر به مطلقیت نزدیک میکرد، و تمامی احتیاجات و خواسته ها و تمایلات مرا با آرامشی عجیب در خودش به دامی الهی و مقدس کشیده بود . و در برابر تمامی وسوسه های برون مرا از درون بیمه کرده بود ، در هنگام دعا ، امید را به من ارزانی میداشت و مرا چنان در قبال اطرافم مطمئن و مطلق کرده بود که حتی باورش برای خود من هم سخت بود ، اما او یک چیز را از من طلب میکرد و آن مهر بود .

مهری که زاده ی تلاش من در جهت بهبودی بود ، بهبودی در بودن ، بهبودی در بهتر بودنی که شایسته ی بودن باشد.

و آنگاه من برای این معامله در تنهایی خویشتن خویش گذری کردم به تمامی گناهان بشری

اما ...

ادامه دارد

 

نوشته شده توسط سینا ساعی در چهارشنبه 20 آبان1388 ساعت 6:50 موضوع زمانی که قلبم قلم بر دست برای معشوقش نقشی می نگارد | لینک ثابت

دستهای خیس وضوی من درست در حالی که عقربه های ساعت 5:30 صبح را به چشمانم نشان میدهند چنان بر روی کاغذ میلغزند تا به خاطر من بیاورند که شیوه ی من این است تا وقتی طاهر نبودم هرگز دست به قلم نخواهم بود و امروز ...
امروز قبل از اینکه دستهایم به قلم آغشته شوند چشمانم ساعتها گریستند . آرام و بی صدا با بغضی قدیمی .
یاد خاطره ای افتادم که بر میگردد به 1 سال قبل.
شهری که در آن هستم خاطرات فراوان به همراه پستی و بلندی های زیادی را برایم به ارمغان داشته ، شاید این داستان رابطه ای به موضوع هفت گناه کبیره نداشته باشد اما از آنجا که ما برای وصل کردن آمدیم این را هم به آن وصل میکنیم !
به قول شاعر گفتنی همه روزهای خدا مدتی برایم سه شنبه بود.
سه شنبه ها که میشد موقع اذان صبح بلند میشدم و به سمت پارکی که وسط شهر بود قدم میزدم . نزدیکهای طلوع خورشید میرسیدم به پارک ، کارم این بود که روی نیمکتی که زیر درخت بلند و تنومندی که تقریبا کنج و گوشه ی پارک بود بشینم و هر از چند گاهی هم با خودم کتابی میبردم تا اندکی مطالعات نوش جان کنم ، پس از گذشت چند هفته هر روز نیم ساعت بعد از حضور من پسر جوانی تقریبا هم سن و سال خودم میومد و چند نیمکت اونطرفتر مینشست و به فکر فرو میرفت .
تیپ ، ظاهر و سر و وضعش ساده بود آرام قدم میزد و همیشه سر به زیر بود میومد و آروم مینشست و سرش را به زمین مینداخت و فکر میکرد .

و اما من که اعتیاد به کنجکاوی بی حد و اندازه ای تمام اندام و جوارح من را فرا گرفته بود خوب به حرکات و رفتارش زیرکانه چشم میدوختم ، چرا که برایم جالب مینمود برای اولین بار در کاری شریک داشتم ، آن هم درست با حرکات و رفتارهای خودم !

گاهی که خسته میشد یک پایش را میگذاشت رو آن یکی پایش و دستش را زیر چانه اش میگذاشت و در حالی که سر به زیر بود آرام سرش را طوری تکان میداد ، انگار دارد از چیزی تاسف میخورد . فقط یک بار و در یک آن نگاهمان به هم دوخته شد و فورا رویش را برگرداند و من خشکم زد ، چنان درد و ناراحتی و رنج و ناله و فریادی را در عمق نگاهش خواندم که قابل وصف نیست.
انگار از چیزی میرنجید ، انگار وجودی ، کاری ، حسی ، نگاهی او را میرنجاند که اینگونه در فکر قوطه ور میشد و هیچ چیز اطرافش را به حریم خلوت خودش راه نمیداد ، انگار نه انگار که در این دنیا زندگی میکند.

خلاصه هفته ها بدین گونه سپری میشدند و من از نگاه کردن به همنوع خودم هر هفته سیراب میشدم و چنان درسهایی را از رفتار و روحیاتش آموختم که برایم درسهایی تازه و نو مینمود . اما برای مدتی دیگر او را ندیدم ، هفته ها گذشتند و خبری از او نبود ، چند ماه گذشت تا اینکه یکی از روزها وقتی که سوار اتوبوس در حال بازگشت به خانه ، غرق فکر و خیالات بودم ، صدایی از روبرو مرا مورد خطاب قرار داد :
شما همان کسی هستید که سه شنبه ها می آمدید به پارک ؟
و من که متعجب بودم ، آرام سرم را بالا گرفتم و نگاهی پر از سوال را نثارش کردم
گفت : من همان پسر هستم که چند نیمکت از شما دورتر مینشست ، مرا به یاد دارید؟
هر چقدر در عمق ذهنم کنکاش کردم نتوانستم تشابهی بین آن و این برقرار کنم ، دیگر از آن نگاه ، از آن بینش ، از آن عمق معرفت ، از آن درک متقابل و از آن چشمها خبری نبود .
نگاهم را قطع کرد و گفت همه چیز عوض شده ، لابد تعجب کردید ،  آن روزها حال و احوال درستی نداشتم ، دچار مشکلی بودم که نیاز به خلوت داشتم اما الان خیلی سرحال و شادابم ، دیگر مثل آن موقع دپرس و افسرده نیستم و ادامه داد که راستش چند ماه قبل ...
و ...
و ...
...
و دیگر صدایی به گوش من نمیرسید
سکوت
و سکوت
و من کر مطلق شده بودم ، انگار دیواری بین من و او بود ، انگار روح من از کالبد وجودم پا به فرار گذاشته بود ، انگار فرشته ای مانع رسیدن صدای او به من میشد انگار ... انگار دوست داشتم بمیرم.

یکدفعه سکوت مرگبارم با نهیبی فرو شکست ، : حواستان هست ؟
نگران و دستپاچه با لبخندی زیرکانه سرم را به علامت تایید تکان دادم و بعد از اندکی سکوت و نگاه آغشته با تاسفی از او خداحافظی کردم و پیاده شدم و بقیه ی راه را قدم زدم ...
قدم زدم ، قدم زدم و اینقدر آن روز قدم زدم که ...
ادامه دارد ...

 

نوشته شده توسط سینا ساعی در جمعه 8 آبان1388 ساعت 6:11 موضوع زمانی که قلبم قلم بر دست برای معشوقش نقشی می نگارد | لینک ثابت

زندگانیم و زمین زندان ماست / زندگانی درد بی درمان ماست

راندگانیم از بهشت جاودان/ وین زمین زندان جاویدان ماست

گندم آدم چه باما کرده است / که آسیای چرخ سرگردان ماست

جسم قبر و جامه قبر و خانه قبر / باز لفظ زندگان عنوان ماست

جمع آب و آتشیم و خاک و باد / این بنای خانه ی ویران ماست

نور را مانی ، که اندر لانه ها / روز باران هر نم طوفان ماست

احتیاج این کاسه دریوزگی / کوزه آب و تغار و نان ماست

آبروی مابه صد در ریخته است / لقمه نانی که در انبان ماست

جز به اشک توبه نتوان پاک کرد / لکه ننگی که بر دامان ماست

میزبان را نیز با خود می برد / مهلت عمری که خد مهمان ماست

هفت گناه کبیره

قسمت اول

شاید گروهی زیبایی را در چیزی ببینند که خوششان بیاید و از چیزی که دلشان را بزند و یا تنها باعث اندکی اندوهشان بشود سریع و مجرد آنرا مطلق بد مینامندش و از او دوری میکنند.

اما آن چیزی که دیگران بدش بنامند و از آن دوری کنند و یا باعث اندوهشان شود و یا تنها لحظه ای تنها ثانیه ای باعث به خود آمدنشان بشود و از خودشان و آنچه هستند ناراحت شوند کنجکاوی عجیب مرا طوری برمی انگیزد که شبها خواب را از چشمان من طوری میرباید که تا وقتی راه حل درک و بازشناختنش را پیش چشمانم نگذارم خواب را به من هدیه نمی دهد.

و این است زندگی من ، این است بهانه من.

تنها چیزهایی که دیگران را غمگین و یا به قولی افسرده و به حقیقت وجودشان آشنا میکند مرا نیک و پسندیده می آید.

گاهی اوقات سرگرمی ، گاهی اوقات دوست ، گاهی ورزش ، گاهی صبر ، گاهی فکر و خیلی از گاههای دیگر زندگی مرا فراگرفته اند اما تنها چیزی که از خدای خود میخواهم این هست که مبادا در گاهی از گاههای زندگی من آن کارها مرا از خویشتن حقیقی خویش که دیگران از فکر کردن درباره اش در هراسند در تنهایی خویش غافل کنند.

و آن غفلت هست که دست و پای هر کسی را در دنیای امروز به زنجیری کشانده است.

اما در این دنیا مرا کارهایی هست دارای اهمیت بسیار والایی که مرا از غفلت خویش آگاه میکنند و چنان نهیبی به روحم میزنند که هر لحظه اش تجربه ایست به اندازه ی سالیان سال.

اولین آن تنهاییست ، دومین مطالعه ، سومین نوشتن ، چهارمین مهر ، پنجمین صبر ، ششمین سکوت و آخرین و کاری ترین آنها عبادت.

و اینها تمامی دردهای دنیای من هست.

دردهایی که درمانی عظیم و معجزه آسا را برای من به ارمغان دارند.

هفت جهاد اکبر برای دوری از هفت گناه کبیره

غرور، طمع ، شهوت ، خشم ، شکم پرستی ، حسد و تنبلی

و این جهاد کار هر روز و هر لحظه من است

ادامه دارد ...

 

نوشته شده توسط سینا ساعی در شنبه 2 آبان1388 ساعت 20:46 موضوع زمانی که قلبم قلم بر دست برای معشوقش نقشی می نگارد | لینک ثابت